ЛУНІНЕЦКІ РАЁН Лахаўка (№ 804) Мн'е годоў пйац', бол'ш н'е було, йек жел'езну дорогу гету роб'йл'и, то и йа хойла [хадзіла] тогды. Помн'у ашче, йек первы з'емл'емер ишоў, а потом пройшл'й з'емл'емеры да й начал'й сыпац'. Мо гадоў с'емдз'ес'ат, йек геттак'и жел'езна дорога. А, бало, нашыйе дз'еды то ў П'йнс'к возам'и йездз'ил'и. Вот именно н'е знайу до П'йнс'ку к'илометроў йек'йх с'емдз'ес'ат мо, а мо бол'ш будз'е. У Лахв'и буў бозар и ц'епер йе! От, хто масло вун'ес'е, а хто што. В'ечно вон буў у Лахв'и. Гето ўв'есн'ойу. От н'едол'еко за колхозным дворем. Гето соломойу накрыто було — то беда була. Йек одз'ин чолов'ек згорыц', то хоц'а йе кому прыв'ес'ц'й дз'еровийн, а гето каждому требо. Садоў чым мало? Тым, што пожаре часто бул'й. Горыц'. Хто повус'ел'ваўса на хуторе, то зав'ел'й сатк'й. Го, Морочанка. Гран'ица була по Морочанк'е. Так говорец'. З'емл'а плохайа тут, ал'е хл'еп йе. Дз'ержал'и лошадз'е, бук'й. По бол'шуй час'ц'и кажуц' у нас бук. Пару воле запрох. Запісана ў 1954 г. студэнтам Мінскага педінстытута М. С. Васілеўскім. ВЫСОКАЎСКІ РАЁН Амелянец Сыло наше называйиц'ц'а М'ил'инцом. Раный на гетум м'йс'ц'и стуйал'и л'иса, булута и вуделыс'а тыл'ко дек'и зв'йры. Ну и на с'ойе * м'йс'ц'е прышоў М'ил'ен з групуйу мыжык'йв, нач'ев рубаты л'ис, гандл'уваты йим и надумаў пубудуваты субы хату. А за йим начал'е стройитыс'а и друг'и л'уды. Ну и так пулужел'й начало нашуму сыловы. Пане с'уда ны барзо загл'адал'и, бо зымл'е ны зус'йм була урудл'ева, л'уды б'ил'шуйу час'ц'у худел'и на зарубутк'и ду панып в Вирхович'и и ду бугатых кулак'йв. Пучт'й вс'и буле ныграмутны. Раный зус'йм ны було школы, и укрел'и йийи уже пузный, но и то мало худел'и. Пры Пол'шы було штеры класы, ал'й ж шо, наўчац'ц'а чытаты и п'исаты, и б'ил'ш нычого. Ны тойе, шо зара. Запісана ў 1956 г. студэнтам Брэсцкага педінстытута М. Л. Яцкевічам ад Т. В. Казак, 63 г. Каленкавічы (№ 652) ДЗЕ Ж ТЫ, ХМЕЛЮ, ЗІМАВАЎ (Песня) — Де ш ты, хмел'у, зымоваў, Шо й ны розвывавс'а.