роб'иц', а л'ето — на з'иму. Продуц' у нас. Ччеш кросна. Ухаджывайе за свойим'и. Што молы роб'йу, тейе сторы роб'й. С'илно н'е здол'еў. Запісана ў 1958 г. А. У. Арашонкавай ад розных асоб. 497 До револ'уцыйи важко було жыц' б'едным. Бац'ко мой буў б'едны, а вучыцца нам н'е можно було. Товды вучыўса тол'к'и з сотн'и водз'ин чолов'ек, да и то с богатых. А так'ийе, йак му, и н'е думал'и про навуку. Нам н'е давал'и и вул'езц'и дал'ей з свого с'ела. Вуц'агвал'и з нас ус'е жылы, налог'и бул'и в'ел'ик'ийе. Ус'е одавал'и. Такайа улас'ц' товды була. А пос'л'е револ'уцыйи, йак стала Сов'ецкайа улас'ц', зус'им стало инакш. Дз'ец'и мойе пошл'и вучыцца у школу. Жытка зус'им зм'ен'иласа. Дз'ец'и мойе и м'ен'е навучыл'и росп'исацца. А куды дал'ей, то ус'е пол'епшайецца и пол'епшайецца. Запісана ў 1952 г. студэнтамі Мазырскага настаўніцкага інстытута ад А. П. Канопліча, 89 г. ВЯСЕЛЬНАЯ ПЕСНЯ Ганна ступ'ила на порог, А мохнула хус'ц'инойу нап'еред. — Оступ'иц'еса, подружк'и, Н'е зоступайц'е дорожк'и, Бо йа упаду свойой маццы на ножк'и. У мойей матк'и ножка б'ел'ен'ка, Штоб у м'ен'е була така дол'а добрен'ка. [Спяваюць, калі маладая ўваходзіць у хату мацеры перад пачаткам вяселля]. ВЯСЕЛЬНАЯ ПЕСНЯ Коло плоту, коло замйоту Хв'едрык кон'а с'едлайе. Прос'иц' йон у дз'евочк'и, Прос'иц' у Настасочк'и Кв'еточк'и до шапочк'и. — Н'е могу стац'и, кв'еточку дац'и, Бо бойуса бац'ухна. — Н'е бойса, Насташко, бац'ка сторого, Бойса м'ен'е молодого. Бац'кова гроза так, йак л'етн'а роса, А св'окорова гроза, йак з'имн'ийе морозы. [Спяваюць, калі маладыя сядзяць за сталом]. Запісана ў 1958 г. студэнткамі Мінскага педінстытута З. Н. Казловай і К. Н. Клопавай ад П. А. Канопліч, 66 г.