што ўсё зыпаівыў брігадзіра. Зря пыкідала уперід, у яе быў рашчот саўсім ну другоя, што ты думыіш. Законч. Адкідаць напярод (наперад, упярод, уперад). Аткідалі ныпярёд, уняліся, пычалі нічога работыць. Я аткідала наперід, хваціць, ты бяріся, кылі хочыцца. Усё глядзеў, айдзе пыдмасьліць, айдзе пад'ехыць, а толька знаць аткідаў упярёд. Аткідаў уперід, сыбраў сваё кіданьня — мала, траты було большы.
Кідаць праўду ў вочы. Выказвацца прама і адкрыта. Кыцярініны нявесткі, бувала, ні сьцісьняліся, кідылі праўду ў вочы любому-кажныму. Зак. Кінуць праўду ў вочы. Ні зулюбіў, як яму кінулі праўду ў вочы: а прічом я тут,— зубурчэў. Законч. Адкідаць праўду ў вочы. Лыўріноўна аткідала праўду ў вочы, маўчыць,— няскора ны яе уход найшоўся. Працягл.-фінальн. Накідаць (дакідаць) праўду ў вочы. На Колю пынадзейся, ныкідаіць праўду ў вочы,— ён слова пікнуць пыбаіцца. Дыкідаў праўду ў вочы, сьціх, зь яго праўдыю і кріўдыю разым.
Кідаць у жар. Бянтэжыцца да пачырванення, да крайняй узрушанасці. Як Маша зыйшла, так і пычало яго кідыць у жар. Кідала ў жар, кідала, ды кідаць большы некуды: і красьнеў, і бялеў, і чаго зь ім ня дзелылыся. Зак. Кінуць у жар. А што, кінула ў жар, як рыскызаў брату пры твае выдзілкі. Непаўн. Пакідаць у жар. Ніхай трошку пакідыіць у жар, ніхай пыкрасьнеіць, можа хуць што-небудзь пойміць. Працягл.-фінальн. Накідаць у жар. Ныкідаіць іх у жар, стыдзяцца яны дужа каго-небудзь ці чаго-небудзь.
Кідаць цень. Ставіць пад сумненне, наводзіць падазронасць. Нашто табе кідыць цень ны чылавека ні знаючы і ня відзіўшы. Зак. Кінуць цень. Кінулі цень на хлопца, а я цьвёрда знаю, што ён там нісколічка ні вінуват.
Кідаць якар, гумар. Спыняцца, асядаць на сталае жыхарства. Кызаў, што зьбіраіцца кідаць якырь у Каскові. Зак. Кінуць якар. Кінь ты ўжо айдзе-небудзь якырь, аціхамірься. Во і Якыў кінуў якырь.
Кіем (палкаю) шапкі не дастаць, іран. Не даступіцца (пра ганарыстага). Ну нягож, сколька гоныру, шкурбаціну ўсторнуў, дык кіім шапкі ні дыстаніш. Пал
76 👁