Абайціцца (стаць, выйціць, уляцець) у капейку (капеечку, капейчыну). Каштаваць вельмі дорага. Я ны тваём месьці ні рызмахывыўся б на еткыю стройку: іна можыць у такую капейку абыйціцца, што астанісься гол як сакол. А ці мы ж табе ні кызалі, што задума твыя у такую капеічку абойдзіцца, што ахніш. Пальто, я сыма віджу, харошыя, зато ж яно мне абыйшлося ў капейчыну. Хата мне стала ў капейку: і то купі, і ета дыстань, і там дыплаці, і тут піріплаці, а ў мяне ж кузьні на грошы німа, з мызыля жыву. Свадзьба стала ў капеічку, столька ж роду ды знакомых, друзей нада було сызваць чуць ні сы ўсяго сьвету. Думылі, таго-сяго трошку возьмім — во й вечыр, а як пычалі браць, і тоя нада, і ета — дык трухтуваньня у ладныю капейчыну стала. Пяцісьценку разьвёў аршын на тріццыць, і сенцы хуць скач, і клець бальшэнныя, усё пыд адну зьвязь— грошы ў яго, канешня, ёсьць, ну такея харомы выйдуць у капейку ні абыякую. Як ты зыгадывыў, ну дурняк свадзьбу ні справіш, выйдзіць у капеічку, ішчэ, хочыш, і ў даўгі ўлезіш. Ежылі такея грошы зы кажныю палку бухыць, дык адна асада, знаіш, у якую капейчыну выйдзіць. Уляцела ў капейку пастройка, ні знаю, як з даўгоў вылізьць. А ніхай яе і пуню еткыю, ці ты знаіш, у якую капеічку іна ўляцела мне, ны адных лісьнікоў пашло ні сышчытаць сколька. Уляцелі мне іхнія гулі ў такую капейчыну, што луччы ні спрашывый. Незак. Абхадзіцца (станавіцца, выхадзіць, улятаць) у капейку (капеечку, капейчыну). Зразу траіх учыць ды ў разных гырыдах — знаіш, у якую капейку апходзіцца. Каб табе апхадзілыся у капеічку, як мне, ета карова кажын год, ты б тады пустога ні гываріў. Сыдзіржаць чылавека адзьдзельна аць сям'і апходзіцца ў капейчыну — двайнэя расходы. Дровы мне ў капейку становюцца: сілы німа, наймі і прівезьць, і пыпіліць і рыска-