БРУСОК м. Брусок; папярочная частка грабляў. Сена сьпірва зыгрібаюць, а тады зьдзьвігаюць брускамі. БРУСЯНЕННЕ (брусянёньня) н. Успуханне. Брусянёньня пашло пы нагё ўверьх чуць ні ды калёна. БРУСЯНЕЦЦА, -е-іцца; незак. Гл. брусянець. Ад зубоў брусянеіцца ўся шчыка. Кажыцца, мулюпахтычкыю скабычку зыгнала, а паліц брусянеіцца. БРУСЯНЕЦЬ, -е-іць; незак. Успухаць. Схадзі к доктыру: ладонь брусянеіць, ні пылігаіць. БРЫД м. Чад. Ніхай дзьверí пабудуць аччыніны, пакуль троху брыд сойдзіць. БРЫДКА прысл. Чадна. Сяньня ў бані, кажыцца, брыдка. БРЫДКІЙ прым. Чадны. Баня натопліна здорыва, толька дух троху брыдкій. БРЫЖ м. Край. Аппёрся на брыж стыла. БРЫКАЦЦА (брыкыцца), -ы-юся, -ы-ісься; незак. 1. Брыкацца. 2. перан. жарт. Гл. бракаць 4. Дзесіць часоў, пыра брыкыцца. БРЫКАЦЬ (брыкыць), -ы-ю, -ы-іш; незак. 1. Бегаць, насіцца (пра жывёлу). Разьеліся коні, толька брыкыць. 2. Брыкаць. 3. перан. жарт. Гл. бракаць 4. Можа ўжо брыкыць пыра? БРЫКНУЦЦА, -н-уся, -н-ісься; зак. 1. Брыкнуцца. 2. Гл. бракнуцца 2. Брыкнуліся і сьпіця. БРЫКНУЦЬ, -н-у, -н-іш; зак. 1. Пабегчы, панесціся (пра жывёлу). Брыкнулі і пынясьліся. 2. Брыкнуць. 3. перан. жарт. Гл. брыкнуцца 2. Табе б толька брыкнуць ны крываць. БРЫСЬ м. груб. Здаровы, але гультаяваты чалавек. Такому брысю касіць дый касіць.