КАЗКА
Жыв собі дід з бабою. Булы воны быздітныі. І договорылыся воны ны вміраты одын быз одного, а колы вмрэ одын, то коб другый ліз у труну. Жылы воны, жылы, і вмэрла пэрша баба. Тоды дід сказав, коп труну зробылы бабы такую, шоб у еі вдвох влізло. Всі люды дывуюцца с того діда, ну алэ зробылы труну шыроку. Повэзлы бабу на моглыцы, а дід йдэ за ею. Спустылы бабу в яму — і дід лізэ, лажыцца коло еі. Всі люды дывляцца, бы на чудо, а батюшка кажэ: «Хай полэжыть до завтра, ны закопвайтэ». Лэжав дід, лэжав кай бабы, а тут заповноч. Бачыть: лізэ на труну зьмія. Влізла і дітэй почала родыты. Родыла вона всіх ныжывых. Тоды пошла вона і прынэсла травынку. Одного помазала — вун ожыв, другого помазала — і той ожыв. І так всіх повыжывляла. Тоды дід ухватыв гэту травынку у зьміі і помазав бабу. Баба й ожыла. Пошлы воны дохаты і сталы знов жыты. І зарэ, мусыть, жывуть.
А. І. Бруйла, 1912 г. н.,
в. Спорава Бярозаўскага раёна
ДАЖЫНКАВАЯ ПЕСНЯ
Гукну я, гукну по бору,
Подам голосочок додому.
Там моя мацёнка домуе,
Вона мніе вэчэру готуе.
Нэ домуй, мацёнка, нэ домуй,
Ты мніе вэчэроньку нэ готуй:
Мне твоя вэчэра не міла,
Бо панское жніво ўтоміло.
Ох, я напэрэдзі стояла,
Шырокы загоны займала,
Шырокы загоны займала,
Вэлыкы снопочкы вязала.
У нашого пана дожынкі,
Нэ шкодуй, пану, кобылкы
Да ець по горыэлку на дожынкы.
ОЙ, ПРОПАЛА МОЯ ДОЛЯ
Ой, пропала моя доля, пропала,
На госцінцы ў колеінцы запала.
Ой, гадала моя маці, гадала,
За п'яніцу, нэвдаліцу оддала.
А п'яніца, нэвдаліца ў корчме п'е.
А як прыдэ додомоню, мэнэ б'е.
Ой, прывыкай, мое дзіця, прывыкай.
Будэ біці п'янічэнька, то ўтэкай.
Ой, чорць ёго, моя матко, утэчэ,
Пуойме гіцэль, п'янічэнька з-за плечэй,
То вуон мэнэ ў головэньку натовчэ.
Л. А. Скробат, 1913 г. н.,
в. Сашыца Бярозаўскага раёна
82 👁