Вырусла яблынька, ны прустая, а зулутая. Іхав мулудый красівый паныч і кажэ:
— Хто с сеі яблынькі зурвэ яблычко, я того замуж вузьму.
Мачухіна дочка пялася, пялася вырваты яблычко, а яблыня ны давалася. Тугды паныч сказав:
— Хай мні вырвэ яблычко батькова дочка.
Вуна пудышла ду яблынькі, яблынька нагнулась, і вуна вырвала зулутое яблычко. І тугды паныч взяв еі замуж.
Я. М. Каравай, 1934 г. н.,
в. Клейнікі Брэсцкага раёна.
ПРО КОЛЫШНЮ ЖЫЗНЮ
Колыся одывалысь вэльмы бідно, тому шо трудно доставалась тая одэжа. Сіелы лён, обыралы ўручную. Булы тэрныці, на іх тэрлы. На дырыўляных трыпалах трыпалы лён. Потом пралы на потысі. Ныткі накручвалы на вырытёна, сновалы на сныўныцях, потом на вырстатах ткалы. Тогды выходыло полотно. Мы ім одывалысь, окрывалысь.
Сіялы жыто. Полэ оралы кіньмы. Жалы сырпом, молотылы цыпом. Мололы ў жорнах. Просо тоўклы ў ступах.
Свытылы ў хаты лучыныю. Газы було вэльмы мало.
Обувалысь у постолы, якыі плылы з лыка. Так мы тогды жылы.
Г. П. Быцко, 1898 г. н.,
в. Тэўлі Кобрынскага раёна
Тыпар можна в ліс ходэтэ колэ хоч і кому хон, а колэсь, шоб пуйтэ в ліс, траба було купэтэ білета. Білет стойів одэн злот і дасыть грошый. Ек купыть батько білета, то каждый дань ходэлэ в ліс по егодэ і по грыбэ. А в кого ныма білета і гаёвы зловыть в лісэ, то забыра ёгодэ або грыбэ і прогоныть з лісу, ша й заплатыш штрап. Во ек було пры пановэ.
В. М. Грыцук, 1916 г. н.,
в. Брашэвічы Драгічынскага раёна
Ек ша нэ було колхозув, то жылэ одінолічно. Сіялэ лён. Коло того льну було мнэго роботэ. Рвалэ ёго, молотэлэ прачом, слалэ, зводылэ, тарлэ рукамэ, трыпалэ, чысалэ на грыбынех і прелэ. Прелэ всю зэму. Посля ткалэ полотно на кроснах. Навысні полотно, тягалэ на воду, выбілювалэ. Тоді вжа можна було шэтэ сорочкэ. Вальмэ марудно було робэтэ одажу.
Н. Д. Нясцюк, 1914 г. н.,
в. Брашэвічы Драгічынскага раёна
Тешко було нам жыты. Вэльмы тешко. Однэ тілько, шо розвііш душу, як дэ вісілле чы родыны. Ідэ усэ сыло пуд вокна до тэі хаты, дэ вісілле. Стають коля хаты і дывляцца. У самым цэнтры сыдыть мо-
78 👁