čoch i rukach. Voś, dyk metnaja heta Maryla — u pacionku ŭciahnuła nitku ŭ jihołku. Miačka, ~ki. Naz. Žančyna, što mnie lon. Miački pašli na połudziń. Miaćva, ~va. Naz. Śvinny charč z siečanaj travy dy abmiešany mukoj. Ja miaćva śvińniam zamišała. Miaćva, ~va. Naz. Strava-varyva, pryhatavanaja ź zialonaj harodniny. Li tam miaćva — budzim pałudnavać. Miahnuć, ~naŭ. Dz. nz. Zvalicca. Jon miahnaŭ ź višni, što ledź ustaŭ. Miakaš, ~ša. Naz. abo — Miakiš, ~ša. Miakki chleb. Miakaš źjeŭ, a skarynku pakinaŭ. Miakina, ~ny. Naz. Drobnaja častka paciortych kałasoŭ i sałomy. Jillanaju miakinu dobra jaduć śvińnia. Miakińnik, ~ka. Naz. Zastaronak, dzie ssypajecca miakina. Hrabli ŭ miakińniku. Miakińnik, ~ka. Naz. (Vul.) Biadniak, što ŭ žyta na chleb prymiešvaje miakiny. U našaj viosca usie miakińniki. Miakšyć, ~šyŭ. Dz. nz. Ćviarduju reč ciorci, hnuć, bić, kab stała miakkoj. Kažamiaka miakšyć skuru. Mialica, ~cy. Naz. Pryłada miać lon. Mialica stajić pad pavietkaj. Mialińnia, ~nia. Naz. Nieźvialikija kavałki pałamanaha bylla ad lonu i piańki paśla miaćcia. Jistopku na zimu absypali mialińniam. Miańcić, ~ciŭ. Dz. nz. Vastryć kasu miantuškaj. Kascy mieńciuć kosy. Miańcić, ~ciŭ. Dz. nz. Havaryć niepatrebnaje. Jazyk biz kaści, što chočyš toja j miańci. (Fal. Pryk.) Miantuška, ~ki. Naz. Piaščany brusok kasu vastryć. Pavieś miantušku na kasu. Miartvy, ~vaha. Prm. Niažyvy. Hety štukar i miartvaha raśśmiešyć. Miasionžka, ~ki. Naz. Maleńkaja redźka, što za miesiac vyrastaje. Jany pasiejili cełaju hradu miasionžki. Miasisty, ~taha. Prm. Miakki, kramiany, pruhki (Tarnujecca da skury j tkaniny.) Skuru na boty vybiraj ni taŭstuju, ali miasistaju. Miastečka, ~ka. Naz. Pasielišča, dzie šmat ramieśnikoŭ i handlovych pradpryjemstvaŭ. Pajedu ŭ miastečka na kirmaš. Miazdryć, ~ryŭ. Dz. nz. 1) Bić biazupynku. Ja hladžu až heny hical miazdryć chłopca kułaččam u plečy. 2) Bić, ciorci, kab stała miakkim. Kažamiaka miazdryć skuru. Michavaty, ~taha. Prm. Šyroki niedapasavany da čałavieka adzietak. U jaho ŭvieś adzietak michavaty. Michavaty, ~taha. Prm. Niasprytny, niepavarotlivy čałaviek. Lavon michavaty čałaviek, jon da tej raboty ni nadajecca. Miciłka, ~ki. Naz. Sprytnaja žančyna, choć i nia złodzi, ale hatova padchapić, kali niešta lažyć napajaŭku. Sprytna padchapiła rukavicy heta miciłka. Midziany, ~naha. Prm. Reč, što zroblena ź miedzi. Hety zvon midziany. Miecca, mieŭsia. Dz. nz. Adčuvańnie na zdaroŭji. Jon majicca dobra. Miecca, mieŭsia. Dz. nz. Mieć namier, manicca. Ja mieŭsia kupić dom. Mieć, mieŭ. Dz. nz. Uładać. Toja maju, što ŭ rukach trymaju. (Fal. Pryk.) Mieć u svajim duchu. Mieć na dumcy. Maryć. Jon jašče zmałku mieŭ u svajim duchu być za nastaŭnika. Mieć na voku. Nazirać, sačyć. Treba mieć na voku hetaha čałavieka, kab jon čaho ni ŭkraŭ. Mieni. Prs. Vyšejšaja stupień ad słova — mała. Ty mieni pracavaŭ za mianie. Mienta, ~ty. 1) Źniavažlivaje słova na taho, chto havora biaskoncuju brydotu. U hetaj mienty jazyk nikoli ni hulaja. 2) Jazyk čałavieka, jaki havora biaskoncuju brydotu. Schavaj svaju mientu, ato jina da vušej dastaje. Mieski, ~kaha. Prm. Naleža miestu. Hetyja try damy mieskija. Miesta, ~ta. Naz. Šmatludnaje pasielišča, dzie šmat pramysłovych, handlovych i kulturna-aśvietnych pradpryjemstvaŭ i administracyjnych ustanoŭ. Ni lublu ja miesta, — pa-ruskamu horad. (F. Bah.) Miešałka, ~ki. Naz. abo — Papliska, ~ki. Łapatka, što miašać śvińniam charčy. Jaho adtul miešałkaj pahnali. Miešań, ~ni. Naz. Apošniaja arba pierad sievam zbožža. Praz miešań ni pirahaniajcia statku. Mihacieć, ~cieŭ. Dz. nz. Bliščeć, pieralivacca kalorami. Śnieh mihacieŭ pry śviatle miesica. Mikkabruch, ~cha. Naz. Žartaŭlivy nazoŭ asoby, što lubić šmat źjeści. Dva mikkabruchi, jak zasieli, dyk vialikaju bułku chleba źjeli. Milijon, ~na. Lič. Tysiača tysiač. Na ziamli žyvie šmat milijonaŭ asobaŭ. Miłaścivy, ~vaha. Prm. Toj, chto spačuvaje biednym i pakryŭdžanym dy matarjalna j maralna pamahaje. Miłaścivy čałaviek dapamoža kožnamu ŭ niščaści. Miłaść, ~ci. Naz. Dabradziejstva dla biednych i niaščasnych. Zrabi miłaść, nia spahaniaj u mianie hetaha doŭhu pakul ja zažyvusia. Miłavać, ~vaŭ. Dz. nz. Spačuvać i dapamahać biednym, niaščasnym i pakryŭdžanym. Chto miłuja biednych i niščaślivych, taho j